Ik ben weer wie ik echt ben

(Foto door JKstock/Shutterstock.com)

Januari 2011, daar zat ik dan, in een huis dat veel weg had van het huis van Pippi Langkous, te luisteren naar iemand. Ik snapte niks van wat hij zei want ik zat nog behoorlijk uit te trippen van de laatste keer…

Die laatste keer… ja, die ging niet helemaal zoals gepland. We waren bang dat we gepakt zouden worden met de drugs die we naar binnen hadden gesmokkeld op het feest en bedachten om alles maar in één keer te nemen. Dat was niet zo’n heel goed plan. Na een ellenlange trip waar ik nauwelijks meer iets van weet, werd ik gelukkig wakker in mijn moeders bed. Dat was toch wel het moment dat ik besloot dat het nu echt genoeg was. Ik had niks en niemand meer over en leefde alleen nog maar voor drugs. Ik was pas 19 jaar en wou toch niet over 5 jaar dood teruggevonden worden in een sloot. Ik wou toch nog wel iets bereiken in het leven.

Ik schrok op uit mijn gedachten en hoorde mijn moeder zeggen dat ik voorlopig even zal ’mee lopen’ in Narconon. Ik had nog steeds volgehouden dat er ’iets’ in mijn drinken was gegooid. Jammer genoeg prikte de man met wie ik sprak hier snel doorheen. Hij was zelf ook jarenlang verslaafd geweest en kende alle excuses als geen ander. Dus ik kreeg een bed en een kast en moest voor het eerst van mijn leven mij aan een bepaald ritme houden, me aan regels houden. Van de andere kant, omdat je eigenlijk met zo’n 20 man samenwoont, gedraag je je ook als een grote familie. Je vangt elkaar op, maakt ruzie, werkt samen, leert en hebt lol met elkaar.

April 2018. Dat leven van 7 jaar terug, was ik dat? Ik zie foto’s en video’s terug van die tijd, mijn ogen wijd open en een kop van een overleden kat… echt vreselijk! Spijt heb ik niet… het heeft me gemaakt tot wie ik nu ben en Godzijdank ben ik op tijd naar Narconon gegaan. Daar heb ik opnieuw de basis beginselen van het leven geleerd, maar ook mezelf leren kennen en geleerd hoe ik met mijn eigen emoties en angsten om moest gaan. Ik heb nu een hele lieve vriend, 2 hele lieve hondjes en samen een prachtig huis in een klein dorpje. We werken allebei hard en genieten in het weekend van ons leven. Ik heb nu dat leven wat ik toen saai en burgerlijk vond… en ik ben zielsgelukkig. Drugs, wil ik niet eens meer over nadenken. Ik word al bang van de gedachte alleen al. Eigenlijk weer zoals vroeger voordat ik 16 was en ging ’experimenteren. Ik ben weer wie ik echt ben.

—Patricia


(Om de privacy van de betrokkenen te waarborgen zijn deze foto’s niet van mensen die het Narconon programma volgen of hebben gevolgd.)

AUTEUR

Joanna Klussien

Executive Director Narconon Zutphen

NARCONON ZUTPHEN

DRUGSVOORLICHTING EN REHABILITATIE