Belevenis van een vader

Hieronder een brief die een vader ruim 10 jaar geleden schreef voor zijn zoon die toen net klaar was met zijn programma. De zoon is inmiddels jaren lang gelukkig getrouwd, heeft kinderen en een hele goede baan.

(Foto door Stockbrocker/Shutterstock.com)

Ja, je zult wel denken wat gaat die ouwe nu weer doen met al die papieren. Nou, eigenlijk is dat heel simpel. Bij een feest horen toespraken en mama en ik vonden dat we ook ies moesten zeggen.

Ik schrijf dat dan maar op. Ik heb daar een aantal redenen voor. In de 1e plaats ben ik niet iemand die dat gemakkelijk gestructureerd uit zijn hoofd kan. In de 2e plaats vergeet ik — hopelijk — op deze manier niets. En in de 3e plaats kun je dit bewaren en later nog eens op terug zien.

Bij een feest als dit, ontkomen we er gewoon niet aan om nog eens terug te blikken naar de afgelopen jaren. We willen dat open en eerlijk doen. Maar we willen ook vooruit kijken.

Het waren roerige jaren in veel opzichten, mar we beperken ons tot nu toe tot onze gezinssituatie.

Vanaf ongeveer je twaalfde was je volop aan het puberen met allerlei ups en downs, die nu eenmaal bij de puberteit horen. Toen je moeder en ik terugkwamen van een korte vakantie werden wij onaangenaam verrast door de vondst van wiet op jouw kamer. In 1e instantie beseften we eigenlijk nog niet goed wat er aan de hand was. Maar de schrik sloeg ons om het hart.

We hebben je toen wel gelijk gebeld om te vragen wat er aan de hand was. Ook hadden we geen idee van de omvang van het gebruik. We hebben daar toen wel over gepraat en je gaf toen de indruk dat het niet zo’n vaart liep, dat je het allemaal wel in de hand had en alleen maar aan het experimenteren was zoals zoveel jongeren in deze tijd. Je was op een schoolfeest in de derde klas van het voorgezet onderwijs als nog maar net 14-jarige in aanraking gekomen met drugs!

In de periode na de ontdekking hebben we veel informatie gelezen over drugsgebruik, zodat we ook wisten met wat voor vijand we te maken hadden.

Toen is het kwartje gevallen: je was niet gewoon aan het puberen, maar je gedrag had van alles te maken met het drugsgebruik; complete gedragsverandering, sloomheid, slechte concentratie, etc. Natuurlijk maakten we ons zorgen, maar onze zoon aan de drugs, dat kan toch niet waar zijn. Ik dacht dat dat alleen anderen kon overkomen en niet in een gezin als het onze.

In het begin hoopten we er ook nog op dat het inderdaad goed zou komen. Dit gaf je zelf ook aan in één van de citaten op een door jou geschreven kaartje bij een cadeau voor moederdag, : “want alles komt vast goed”. Je zou nu kunnen zeggen dat je uiteindelijk gelijk hebt gekregen, maar jij en wij hebben vervolgens nog heel wat met elkaar meegemaakt en de afloop was zeker niet voorspelbaar.

Daana is het langzaam maar zeker bergafwaarts met je gegaan. Het is een sluipend proces, niet alleen voor jou, maar ook voor ons. We betrapten je meer dan eens met drugs die we vonden en dus betrapten we je ook op leugens daarover. Daardoor ontstond er ook een breuk in het vertrouwen tussen jou en ons.

Dat sluipende zat ook vooral in de verandering van jou. Langzamerhand trok je jezelf steeds meer terug in je eigen wereldje van je vrienden, feesten en gebruik en werd je steeds slechter bereikbaar. Je werd schuchterder, je begon schichtig om je heen te kijken en je werd steeds minder open. Kortom, het werd steeds moeilijker om je te bereiken. En dat deed heel veel pijn, vooral omdat we zagen dat het steeds slechter met je ging. We voelden ons regelmatig machteloos. Om een gewoon gesprek met je te voeren, was erg moeilijk. Je kon je slecht concentreren en regelmatig was je dan ronduit agressief (in woordgebruik) tegen ons en verbaasden we ons over jouw reactie. We vroegen ons dan later af wat we fout hadden gedaan en hoe we het de volgende keer beter en met meer geduld konden brengen. Het hielp niet.

We zagen het met lede ogen aan dat je in een verkeerde omgeving met verkeerde vrienden zat.

We realiseerden ons wel dat die vrienden in soortgelijke situaties zaten als jij en dat je in de gegeven situatie ook echt dacht dat het jouw vrienden waren. We zagen de situatie steeds meer in jouw nadeel veranderen, zonder dat je het zelf in de gaten had.

Je stopte met je studie, je ging in kraakpanden wonen, je ging jezelf steeds slechter verzorgen, je bezocht met grote regelmaat allerlei feesten, je ging meer en andere drugs gebruiken, je dronk steeds meer en je vervreemdde steeds meer van je omgeving, die van je hield en die tevergeefs probeerde je te bereiken en je te helpen. Meer dan eens hebben je moeder en ik tegen je broer en zussen gezegd dat we je niet mochten loslaten, dat we je bij de hand moesten houden en in contact met je moesten blijven, hoewel dat voor hen door de manier waarop je met hen omging niet mee viel.

Ook wij haddeen het er vaak moeilijk mee. Ik merkte duidelijk dat ik anders in het leven stond en maar met grote moeite alles op een rijtje kon krijgen. Juist in een razend drukke tijd op mijn werk merkte ik dat het mij op het werk en privé minder goed ging. Ook ik had concentratieproblemen en voelde me erg kwetsbaar. Mama had het ook druk op haar werk waar het nodige veranderde. Maar vooral wat er met jou gebeurde liet haar niet los en bepaalde in feite het ritme en de gedachte van de dag. Op een gegeven moment zei je dat ze je je eigen gang maar moest laten gaan. Ze gaf jou te kennen dat ze je zeker niet los zou laten omdat ze daarmee dan je doodvonnis zou tekenen. Maar we moesten door.

Het was dan ook voor ons telkens een dilemma: geven we je nog geld voor boodschappen of trekken we een streep en zeggen we dat je jezelf maar moet redden. Eigenlijk een keus die je niet wilt maken. Je wilt maar één ding en dat is contact met je kind. Dus hielpen we je weer, omdat we doodsbang waren je kwijt te raken en dat wilden we koste wat het kost voorkomen. We wilden contact met je houden om steeds maar weer te proberen het tij te keren. En we bleven hopen en bidden. En bovedien, aan geld was je waarschijnlijk toch wel gekomen, al was het maar door het te stelen of iets dergelijks. We vonden dat we dan nog verder van huis zouden zijn.

In de zomer merkten we dat je door drugs en drank met regelmaat geestelijk steeds verder in de put zat. Dan nam je weer contact met ons op als het weer eens mis was met je. Toen kwam ook langzaam in beeld dat als je verder wilde met je leven dat het noodzakelijk was dat je door anderen werd geholpen.

Het duurde nog een hele poos voordat je door slechte ervaringen ook die stap wilde zetten. Het was voor ons een strohalm, waaraan we ons ook vastklampten. Vooral mama investeerde veel tijd om te kijken wat een goede instantie was, die ook een beetje goed bij je paste. Uiteindelijk hebben we contact opgenomen met Narconon om een afspraak te maken voor een intakegesprek. Niet alleen voor jou een grote stap, maar voor ons uiteraard ook een nieuwe ervaring.

Wat mij van dat gesprek vooral is bij gebleven, is dat het gelijk zo goed klikte tussen Joanne en jou. Je was heel openhartig en je vertelde haar dingen die wij zelf nog niet eens wisten. Ik herinner me nog dat ik een ogenblik met jaloezie dacht waarom je ons geen deelgenoot had gemaakt. Het was maar één ogenblik, want ik was veel te blij dat er een grote kans was dat er tussen jullie een vertrouwensband kon ontstaan. We vonden dat heel belangrijk, dus cijfer je je eigen gevoelens daarvoor weg, want die zijn in dat licht bezien van ondergeschikt belang.

Na dat 1e intake gesprek kreeg je de gelegenheid om er nog eens goed over na te denken, omdat je er zelf volledig achter moest staan. Ook toen had je nog aarzeling, omdat het vertrouwde wereldje waarin je zat aan je trok. Maar al gauw bleek dat je weer een behoorlijk terugval had. Toen heb je aangegeven klaar te zijn voor een 2e intakegesprek, waarin we afspraken hoe het één en ander te organiseren.

Toen heb je de knoop doorgehakt en ben je volledig intern gegaan om een intensief programma te gaan volgen.

Met de laatste onderdelen van het programma ben je de afgelopen week nog erg actief geweest. Vandaag is dus de officiële afsluiting.

We zijn zo ontzettend trots op je dat je niet alleen deze stap hebt gezet, maar dat je het ook goed hebt volgehouden, want natuurlijk zat jij ook met veel onzekerheden hoe het allemaal zou lopen.

Hoewel wij daar niet altijd mee te koop lopen, zijn we dolgelukkig dat het weer zo goed met je gaat. Als ouders is, als het er op aankomt, maar één ding belangrijk in het leven en dat is dat je kinderen gelukkig zijn. Elk verdriet van jouw kind is ook jouw verdriet. Als een kind zich ongelukkig voelt zijn wij dat ook. Zit een kind in de put, dan somberen wij ook mee. Volgens oma gaat dat nooit over. Dat heben we dus maar te dragen. Daar staan natuurlijk wel de vele momenten van geluk met jullie tegenover. En die wegen ook zwaar.

We zijn blij dat je deze periode in je leven hebt afgesloten. Je bent terug van weggeweest. Je hebt een periode in je leven rondgedobberd, maar nu lig je weer op koers. Je bent jezelf onder ogen gekomen en daar was veel moed voor nodig.

Je bent er nog niet. Deze week heb je je studie weer opgepakt en dat is best even wennen. Maar het gaat je zeker lukken. In ieder geval hebben wij er veel vertrouwen in. Hebben we veel vertrouwen in jou. We geven je dit mee: als je iets wilt bereiken in je leven en je gaat er echt voor en je gelooft er in, grote kans dat het dan ook gaat lukken. En vooral: wees trots op waarmee je bezig bent, wat dat ook is en wees trots op jezelf.

Mocht je het toch nog eens moeilijk hebben of ergens mee zitten, schroom dan niet dit ons te zeggen. Het leven bestaat nu eenmaal uit goede en minder goede periodes, uit meevallers en tegenslagen, waarmee iedereen te maken krijgt. Ook je broer en je zussen zijn altijd bereid je te helpen, al was het maar door een luisterend oor.

Deze episode in je leven is afgesloten, maar een niuewe dient zich aan. Wij hopen en bidden dat God over je waakt en begeleidt op je pad door het verdere leven.

Ik zou nu natuurlijk kunnen stoppen, maar dat zou wat al te gemakkelijk zijn. Ik wil vooral Joanne, Riet, Flip en Koos bedanken voor hun ongelofelijke inzet en doorzettingsvermogen. Wat jullie met elkaar presteren, natuurlijk niet alleen met ons kind, is haast bovenmenselijk te noemen.

Jullie zetten echt alles op alles om, over het algemeen jonge mensen, weer op het juiste spoor te krijgen. En met dat werk hebben jullie zo vaak met tegenslagen te maken. anderen hadden al lang het bijltje er bij neer gegooid.

Maar jullie gaan door met veel gedrevenheid en inzet en met een onbreekbaar geloof in het goede in de mens. Wij zijn jullie ontzettend dankbaar voor wat jullie voor one zoon hebben gedaan. En ook bedankt dat jullie altijd bereid waren ons te woord te staan als wij vagen hadden of ergens mee zaten. Jullie zijn geweldige mensen.

En als we toch aan het bedanken zijn, dan danken we familieleden en vrienden voor hun steun en hun betrokkenheid. Het heeft ons goed gedaan dat jullie in deze periode aan ons gedacht hebben. Dank jullie wel!

En tot slot natuurlijk bedanken we onze andere kinderen voor hun vasthoudendheid, geduld, aandacht en liefde voor hun broer in nood.

A.L.V.D.Z.


(Om de privacy van de betrokkenen te waarborgen zijn deze foto's niet van mensen die het Narconon programma volgen of hebben gevolgd.)

AUTEUR

Joanna Klussien

Executive Director Narconon Zutphen

NARCONON ZUTPHEN

DRUGSVOORLICHTING EN REHABILITATIE